Dzieci, pochłonięte własnymi obowiązkami i codziennym życiem, nie potrafią znaleźć czasu dla rodziców. Najwięcej serdeczności okazuje im Noriko, owdowiała synowa, która mimo własnych trudności zachowuje wobec małżeństwa prawdziwą czułość.
Yasujirō Ozu z niezwykłą subtelnością kreśli portret rodziny naznaczonej przemijaniem, samotnością i nieuchronnością zmian. Powstały osiem lat po zakończeniu II wojny światowej film jest zarazem przenikliwym świadectwem przemian japońskiego społeczeństwa, w którym tradycyjny model rodziny ustępuje miejsca nowym formom życia i relacji międzyludzkich. Reżyser rezygnuje z dramatycznych zwrotów akcji, zastępując je uważną obserwacją codzienności, precyzyjną kompozycją kadru i charakterystycznym, kontemplacyjnym rytmem narracji. W jego oszczędnym języku filmowym najważniejsze pozostaje to, co niewypowiedziane.
„Tokijska opowieść”, uznawana jest za szczytowe osiągnięcie Ozu i jedno z największych arcydzieł światowego kina, jest medytacją nad upływem czasu, rozpadem więzi rodzinnych i samotnością człowieka. Międzynarodowe uznanie, które film zdobył między innymi dzięki europejskim pokazom i nagrodzie Sutherland Trophy British Film Institute w 1958 roku, potwierdziło uniwersalność jego przesłania. To kino, którego siła tkwi w prostocie, a emocjonalna głębia pozostaje z widzem na długo po zakończeniu seansu.