Robert Bresson tworzy przypowieść o cierpieniu, niewinności i kondycji człowieka. Odrzuca psychologiczne wyjaśnienia i tradycyjną dramaturgię, zastępując je ascetyczną formą, precyzją gestów i oszczędnością środków wyrazu. Baltazar, pozbawiony możliwości opowiedzenia własnej historii, staje się niemym świadkiem ludzkich namiętności, przemocy i moralnego upadku. Jego spojrzenie odsłania świat, którego mieszkańcy nie potrafią już dostrzec własnego okrucieństwa.
W „Na los szczęścia, Baltazarze” Bresson osiąga niezwykłą syntezę realizmu i metafizycznej refleksji. Muzyka Schuberta, przejmująca prostota obrazów i rytm filmowej narracji nadają tej opowieści wymiar niemal sakralny. To jedno z arcydzieł światowego kina – medytacja nad niewinnością, która wobec ludzkiego okrucieństwa zachowuje swoją tajemniczą godność.
„Na los szczęścia, Baltazarze” było bezpośrednią inspiracją dla Jerzego Skolimowskiego przy realizacji filmu „Io” (2022). Skolimowski obejrzał film Bressona w 1966 roku, po tym jak jego „Walkower” zajął drugie miejsce w plebiscycie redakcji „Cahiers du cinéma” na najlepszy film roku. Pierwsze miejsce przypadło właśnie „Na los szczęścia, Baltazarze”.
Skolimowski przyznał, że finał filmu Bressona był jedynym momentem w jego kinofilskim życiu, który doprowadził go do łez. Zrozumiał wówczas, że los zwierzęcia może poruszyć widza silniej niż najbardziej wybitna kreacja aktorska. Nazwał to lekcją otrzymaną od wielkiego mistrza.