Nie interesuje go jednak historyczny fresk ani tradycyjna opowieść o bohaterstwie. Tworzy przejmujące studium wiary, cierpienia i samotności jednostki skonfrontowanej z bezwzględnością instytucjonalnej władzy.
Dreyer odrzuca niemal całą dekoracyjność kina historycznego, budując film z ascetycznych przestrzeni, bardzo bliskich zbliżeń i niezwykłej ekspresji ludzkich twarzy. Legendarna kreacja Renée Falconetti, której spojrzenie staje się emocjonalnym centrum filmu, należy do najbardziej poruszających aktorskich osiągnięć w historii kina. Bliskie zbliżenia, surowość kompozycji i odważny montaż sprawiają, że obraz nabiera niemal mistycznego wymiaru.
„Męczeństwo Joanny d’Arc” to arcydzieło kina niemego i jedno z najbardziej radykalnych doświadczeń filmowych XX wieku. Dreyer przekracza granice realistycznego przedstawienia, tworząc uniwersalną medytację nad wiarą, wolnością, przemocą i niezłomnością ludzkiego ducha. Film, który z niezwykłą intensywnością przypomina, że największy dramat może rozegrać się w ludzkiej twarzy.