„Diabły” to jeden z najbardziej szokujących i zarazem artystycznie konsekwentnych filmów brytyjskiego kina lat 70. Film jest hipnotyczną, bluźniercza wizją religijnego fanatyzmu, politycznej przemocy i seksualnej represji. Russell opowiada historię opartą na wydarzeniach z Loudun, ale zamiast tworzyć historyczny dramat, buduje groteskowy, niemal halucynacyjny spektakl. Monumentalna scenografia Dereka Jarmana, ekspresyjna muzyka i agresywny montaż nadają filmowi charakter koszmarnego barokowego widowiska.
Największą siłą filmu jest Oliver Reed jako Urbain Grandier – charyzmatyczny ksiądz, który staje się ofiarą politycznej intrygi – oraz Vanessa Redgrave jako opętana siostra Jeanne des Anges. Redgrave tworzy jedną z najbardziej niezwykłych kreacji: mieszaninę religijnej ekstazy, seksualnego pożądania, histerii i desperacji.
Film jest celowo przesadzony, brutalny i obsceniczny. Jego antyklerykalizm nie jest jednak prostą publicystyką – Russell pokazuje, jak religia, władza, seksualność i zbiorowa histeria mogą stworzyć system wzajemnego zniewolenia.
„Diabły” są jednym z najważniejszych filmów o fanatyzmie i mechanizmach władzy. Przez lata film był wyklęty, cenzurowany, zakazany i oficjalnie potępiony przez Watykan.