Franz Biberkopf, były robotnik i więzień, wychodzi na wolność z postanowieniem rozpoczęcia uczciwego życia. W Berlinie schyłku lat dwudziestych próbuje odnaleźć swoje miejsce w świecie, który okazuje się jednak bezwzględny wobec słabych i zagubionych. Wciągnięty w środowisko przestępcze przez Reinholda, doświadcza zdrady, przemocy i kolejnych osobistych katastrof. Jego jedyną ostoją staje się miłość do Mieze.
Rainer Werner Fassbinder przenosi na ekran literacką panoramę Berlina, tworząc przejmującą opowieść o człowieku skazanym na walkę z własnym losem. Trzynaście odcinków i epilog, składające się na ponad piętnastogodzinną całość, pozwalają z niezwykłą drobiazgowością odtworzyć świat społecznych nierówności, politycznych napięć, moralnego rozkładu i wielkomiejskiej samotności. Nie jest to jednak wyłącznie rekonstrukcja historyczna, lecz uniwersalna opowieść o przemocy, władzy, uzależnieniu i niemożności wyrwania się z mechanizmów społecznego zniewolenia.
Zrealizowany na przełomie lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych „Berlin Alexanderplatz” zajmuje szczególne miejsce w kulturze niemieckiej. Fassbinder odczytuje powieść Döblina na nowo, wydobywając z niej doświadczenie kryzysu Republiki Weimarskiej, a zarazem kierując uwagę ku traumom i sprzecznościom powojennego społeczeństwa niemieckiego. Premierowa emisja telewizyjna w 1980 roku wywołała szeroką debatę, potwierdzając, że dzieło przekracza granice tradycyjnej telewizji i kina.
Fassbinder potraktował telewizję jako medium zdolne pomieścić wielką literaturę i kino autorskie. Jego przedsięwzięcie stało się jednym z najważniejszych osiągnięć w historii niemieckiego kina, a późniejsza rekonstrukcja cyfrowa i prezentacja pełnej wersji na Berlinale w 2007 roku potwierdziły jego rangę w historii światowego kina. Monumentalny, bezkompromisowy i formalnie nowatorski „Berlin Alexanderplatz” pozostaje zarazem opus magnum Fassbindera i jednym z najważniejszych artystycznych portretów niemieckiej historii, społeczeństwa i ludzkiego doświadczenia.