Prawda

Utkana z retrospekcji i porywających scen procesowych Prawda to tragiczna historia o zaborczej namiętności i wyniszczającym pragnieniu wolności. Zderzając konserwatyzm z młodzieńczą pasją i pruderię ze współczesną kobiecością, reżyser demaskuje w filmie seksizm i męskocentryczność ówczesnego wymiaru sprawiedliwości. Sędzia i prokurator nie bez powodu wolą widzieć w Dominique wampa niż człowieka z krwi i kości. „Czy to jej wina, że jest piękna?” – pyta dramatycznie obrońca bohaterki, zwracając uwagę na autotematyzm roli największej „seksbomby” w historii francuskiego kina.

In Henri-Georges Clouzot’s courtroom drama nothing is clear-cut – least of all the central character, Dominique, a beautiful and troubled young woman cursed with an insatiable hunger for life and love. In one of the most powerful dramatic performances of her career (the role was originally written for Sophia Loren), Brigitte Bardot plays a young Frenchwoman accused of murdering her former lover. Structured through flashbacks and gripping courtroom scenes, La Vérité is a tragic story of possessive passion and the destructive longing for freedom. By confronting conservative morality with youthful desire and prudishness with modern femininity, Clouzot exposes the sexism and male-centred bias of the justice system of his time. It is no coincidence that the judge and prosecutor prefer to see Dominique as a vamp rather than as a complex human being. “Is it her fault that she is beautiful?” asks the defence lawyer, highlighting the self-reflexive dimension of Bardot’s role as the ultimate sex symbol of French cinema.