Zakup biletów na ten seans możliwy jest poprzez stronę festiwalu Timeless:
Uwaga: nastąpi przekierowanie na stronę https://timelessfilmfestival.pl/
Owdowiały ojciec pragnie jedynie, by jego dorosła córka wyszła za mąż, lecz w drobnych gestach i rozmowach stopniowo ujawniają się ich odmienne oczekiwania wobec życia. W tle tej kameralnej historii pulsuje powojenna Japonia – kraj, który musi na nowo zdefiniować rodzinne relacje w cieniu straty i przyspieszającej modernizacji.
Z biegiem lat film urósł do rangi jednego z najbardziej ikonicznych, a zarazem enigmatycznych dzieł w filmografii Ozu. To właśnie tutaj pojawia się słynne montażowe cięcie na zbliżeniu wazy stojącej w pustej przestrzeni tradycyjnego japońskiego pokoju – ujęciu, które następuje po kluczowej rozmowie ojca z córką. Ten prosty, a zarazem zagadkowy zabieg przez dekady inspirował interpretacje krytyków i filmoznawców, wskazując na niemal duchową jakość obrazów Ozu. Wrażliwość reżysera na rytm codzienności, ciszę i statyczność kadru osiąga tu pełnię wyrazu, czyniąc Późną wiosnę momentem krystalizacji jego dojrzałego stylu.
EN
For many scholars of Japanese cinema, Late Spring remains the defining achievement of Yasujirō Ozu, one of the great masters of contemplative filmmaking. The first instalment in the so-called Noriko Trilogy, featuring an unforgettable performance by Setsuko Hara, the film may initially appear to be a quiet melodrama about intergenerational tension. A widowed father wants nothing more than for his grown daughter to marry, yet through small gestures and seemingly ordinary conversations, their differing expectations of life gradually come into view. Beneath this intimate story runs the pulse of post-war Japan – a country forced to rethink family relationships in the shadow of loss and rapid modernisation.
Over time, the film has come to be regarded as one of the most iconic and, at the same time, most elusive works in Ozu’s filmography. It is here that we find the famous cut to a close-up of a vase standing in the empty space of a traditional Japanese room – a shot that follows a pivotal exchange between father and daughter. Simple yet enigmatic, this image has inspired decades of interpretation from critics and scholars alike, pointing to the almost spiritual quality of Ozu’s cinema. His sensitivity to the rhythms of everyday life, to silence, and to the stillness of the frame reaches one of its fullest expressions here, making Late Spring a crystallisation of his mature style.
Łukasz Mańkowski