Na odludnej równinie, w domu wystawionym na nieustanny napór wiatru, ojciec i córka wykonują codziennie te same, niemal rytualne czynności. Ich egzystencja podporządkowana jest surowemu rytmowi pracy, milczenia i powtarzalności. Kiedy koń odmawia posłuszeństwa, a kolejne elementy codziennego porządku zaczynają znikać, rzeczywistość powoli pogrąża się w ciemności. Nie ma tu spektakularnej apokalipsy – jest za to przejmujące doświadczenie świata, który gaśnie od środka.
„Koń turyński” stanowi kulminację i zarazem radykalne zwieńczenie artystycznej drogi Béli Tarra. Ascetyczny, czarno-biały obraz, monumentalne, wielominutowe ujęcia, hipnotyczna muzyka Mihály’ego Viga i niemal całkowita redukcja dialogu tworzą kino o bezprecedensowej sile medytacyjnej. Każdy gest, każdy ruch kamery, każde powtórzenie stają się częścią precyzyjnej, niemal muzycznej partytury.
Nagrodzony Srebrnym Niedźwiedziem – Grand Prix Jury na Berlinale w 2011 roku film jest czymś więcej niż opowieścią o kresie ludzkiej egzystencji. To bezkompromisowe kino filozoficzne, w którym reżyser doprowadza do granic możliwości samą materię filmowego obrazu. Ostatnie dzieło Tarra pozostaje jednym z najbardziej radykalnych i przejmujących pożegnań z kinem w historii współczesnego filmu.
materiały Timeless Film Foundation