Mężczyzna postanawia oczarować starszą panią, by zdobyć jej względy i pieniądze.
W międzyczasie János przyprowadza do domu „lokatora” - swego przyjaciela, Pala.
Pal jest bezrobotnym, ubogim nauczycielem, który także stara się uwieść Heidi, na swój własny, nieudolny sposób. W tej niezdrowej atmosferze co i rusz powstają nowe sojusze i układy. Jedynym stałym czynnikiem jest fakt, że wszyscy domownicy desperacko potrzebują pieniędzy. Wszyscy, oprócz Heidi...
W „Jesiennym almanachu” Tarr zwrócił się ku eklektyzmowi, emocjonalnej gorączce i postmodernistycznej fascynacji sztucznością, która wybuchła w europejskiej sztuce i filmie na początku lat 80. Stworzył idealnie wypreparowany i zamknięty świat, nie mający nic wspólnego z rzeczywistością i w takim właśnie kontekście umieścił akcję dramatu pełnego fizycznego i psychicznego sadyzmu. Posłużył się tą samą techniką, co w poprzednim filmie: kazał aktorom improwizować, by wydobyć z nich głęboko skrywane emocje i impulsy. Sztuczny pseudo-świat był tu niezbędny - nic nie odwracało uwagi od ludzkiego okrucieństwa, małostkowości i wszechobecnego, pochłaniającego wszystko zła. Stało się jasne, że Tarr nie chce już mówić o węgierskich problemach społecznych, uwarunkowaniach politycznych czy szczególnych problemach egzystencji, Tarr chce mówić o świecie.
W „Jesiennym almanachu” Tarr starał się stworzyć coś na kształt skondensowanej rzeczywistości, aby widz nie mógł oprzeć się wrażeniu, że ogląda swój świat, aby odebrał przesadę jako prawdę i dostrzegł to, czego do tej pory nie potrafił lub nie chciał dostrzec. Tak, by ujrzał swój własny świat jako równie przytłaczający, jak charakteryzujące go relacje międzyludzkie.
katalog MFF Nowe Horyzonty, 2004