Zakup biletów na ten seans możliwy jest poprzez stronę festiwalu Timeless:
Uwaga: nastąpi przekierowanie na stronę https://timelessfilmfestival.pl/
Kluczowy okazuje się tu właśnie głęboki sens słowa „popularny”, związany z tym, co wywoływało emocje wielkich mas podczas zbiorowego rytuału oglądania filmu, w kompletnie inny sposób niż dzisiaj. W 1971 roku w samym środku boomu na giallo Fulci – po aż 22 pełnometrażowych produkcjach: od komedii, przez erotyki, musicarelli i spaghetti westerny – realizuje swój drugi kryminał w tym nurcie. Ale reżyser nie chce gotowej recepty Daria Argenta – to nie w jego stylu. Tworzy więc opowieść wizjonerską, a zarazem realną, psychodeliczną, a jednocześnie mieszczańską, wplatając w nią elementy trashu, splatteru i gore – tak jak tylko on potrafił. Pierwsze pięć minut filmu to jedno z jego największych osiągnięć i zarazem idealne wyzwolenie całego kina giallo z okowów logiki, zdrowego rozsądku i utartych schematów. Czy warto opowiadać, co się tam dzieje? Absolutnie nie! Tego trzeba doświadczyć. „I did it my way” — tak chciał, aby napisano na jego nagrobku na jednym z rzymskich cmentarzy. Niech żyje Lucio Fulci!
EN
Understanding who Lucio Fulci was requires not only patience but also an exceptionally broad perspective. This Roman visionary – a tangle of stubbornness, cynicism, bravado, and mischievous defiance – embodied a way of making and experiencing cinema very different from that of the “sacred monsters” such as Visconti or Fellini. Fulci’s cinema was more visceral, more physical, deeply rooted in the popular culture of postwar Italy. The key lies in the true meaning of the word popular: films that stirred the emotions of mass audiences during the collective ritual of watching cinema together – an experience quite different from today. In 1971, at the height of the giallo boom, Fulci – already the author of twenty-two feature films, ranging from comedies and erotic films to musicarelli and spaghetti westerns – directed his second thriller in the genre. But he had no interest in following Dario Argento’s formula. Instead, he created a film that is at once visionary and grounded, psychedelic yet bourgeois, blending elements of trash cinema, splatter, and gore in his own unmistakable way. The opening five minutes remain one of Fulci’s greatest achievements – a moment when giallo cinema seems to break free from the constraints of logic and convention. Is it worth explaining what happens there? Absolutely not. It must be experienced. “I did it my way” – the epitaph Fulci reportedly wished for on his tombstone in Rome. Long live Lucio Fulci!
Stanisław Bardadin