Pojawienie się giganta, tłumy obcych i nieznośne zimno wspólnie wyzwalają reakcję łańcuchową namiętności, nienawiści i ambicji.
Zbliżone do konwencjonalnej długości „Harmonie Werckmeistera” wiąże się z bardziej oszczędną narracją w porównaniu z „Szatańskim tangiem”. Film oparty jest na fragmencie powieści Krasznahorkaiego „Melancholia sprzeciwu”. Tarr kręcąc dwuipółgodzinny film, zachował jednak wszystkie założenia stylistyczne, których użył realizując trwające prawie osiem godzin „Szatańskie tango”: pół-dokumentalną narrację oraz zamiłowanie do długich, mrocznych, hipnotycznych, czarno-białych, naturalistycznych ujęć.
Mimo wielu podobieństw stylu „Werckmeistera” znacznie różni się od poprzednich filmów twórcy. Kiedy porównamy trzy dzieła Tarra, dostrzeżemy ciekawą linię rozwoju. Jeśli „Potępienie” jest manierystyczną wersją stylu tego reżysera, to „Szatańskie tango” stanowi klasyczną, a „Werckmeister“- romantyczną wariację. W tym ostatnim świat widzimy oczami wybranej postaci i tylko z tej pozycji dane jest nam być świadkami wydarzeń. Po raz pierwszy Tarr przedstawia relacje bohatera ze światem poprzez jego stany emocjonalne, niepokój i strach, które doprowadzają go do obłędu.
Powolna medytacja nie jest tu formą wczuwania się w krajobraz zewnętrzny ani sposobem na ukazanie pustki czasu, a obrazem relacji człowiek-świat. Valushka to pierwszy bohater Tarra, który nie jest w żaden sposób zepsuty, nie popełnia żadnego występku, choćby tak małego, jak Estike w „Szatańskim tangu”. Valushka nie może uniknąć upadku, lecz nie chodzi tu o upadek moralny a emocjonalny. To znacząca różnica, jeśli przypomnimy sobie, że do tej pory każda postać Tarra charakteryzowała się albo moralną słabością, albo duchową ułomnością. Właśnie dlatego można powiedzieć, że „Werckmeister” jest naznaczony romantyzmem i melodramatyzmem.
katalog MFF Nowe Horyzonty, 2004