Adaptując powieść Georges’a Simenona, Béla Tarr tworzy przejmującą medytację o winie, pokusie i samotności. „Człowiek z Londynu” jest zarazem jednym z najbardziej konsekwentnych formalnie dzieł w dorobku węgierskiego mistrza – filmem, w którym fabuła staje się pretekstem do budowania autonomicznego, hipnotycznego doświadczenia kina. Czarno-białe zdjęcia Freda Kelemena, monumentalne, precyzyjnie zakomponowane ujęcia, powracający rytm codziennych czynności i muzyka Mihály’ego Viga tworzą świat zawieszony poza czasem, na granicy realizmu i metafizycznego niepokoju.
Tarr nie tyle opowiada historię, ile pozwala nam zamieszkać w jej mrocznej przestrzeni. Obserwować powolny rozpad człowieka, który przekroczył niewidzialną granicę. „Człowiek z Londynu” to kino radykalne, wymagające i hipnotyzujące – przypomnienie, że wielkie doświadczenie filmowe nie potrzebuje pośpiechu, a prawda o ludzkiej kondycji najpełniej odsłania się w ciszy.
materiały Timeless Film Foundation