Drawicz (Gustaw Holoubek), były radca dworu, mizantrop i koneser sztuki, przyjmuje zaproszenie do cyrku, który rozbił się w pobliżu jego domu. W czasie widowiska ulega niespodziewanie fascynacji młodym akrobatą o urodzie efeba. Zygfryd (Tomasz Hudziec) uwikłany jest już w trójkątną relację z dyrektorem cyrku (Jan Nowicki) i jego żoną (Maria Pakulnis). Jako przedmiot pożądania wielu osób może wybrać protektora i ostatecznie ulega pokusie wyrwania się z cyrku dzięki edukacji w domu Drawicza. Wspaniałomyślność intelektualnego demiurga zostaje zdemaskowana w scenie wymuszonego na Zygfrydzie pozowania do męskiego aktu. Tragiczny rozwój wypadków potwierdza, że dla starego mężczyzny chłopiec był tylko pięknym obiektem pożądania, a nie troski. Męsko-chłopięca fascynacja nosi skazę „złego spojrzenia”, które z kulturowej konieczności wysublimowane nie może się spełnić w naturalny sposób w świecie kobiet i mężczyzn, normy i ekscesu. Dzieli je przepaść, którą twórcy oddają w metaforycznej analogii między aniołem z fresku w kościele, a akrobatą u szczytu drabiny w numerze cyrkowym. Obu pisany jest upadek. Dramat egzystencjalny oparty na greckim wzorcu homoseksualnej relacji starszego, wyrafinowanego, dobrze sytuowanego mężczyzny i niedoświadczonego, niewykształconego chłopca-efeba. Adaptacja opowiadania Jarosława Iwaszkiewicza, na miarę innych mistrzowskich ekranizacji autorstwa Andrzeja Wajdy ("Brzezina", "Panny z Wilka", "Tatarak") czy Stanisława Różewicza ("Ryś"). Dzieło z kanonu polskiego filmu homoerotycznego, rozpoznawane i doceniane w międzynarodowym obiegu jako polska wariacja na temat "Śmierci w Wenecji" Luchino Viscontiego, ze wskazówką w postaci obrazu "Wenecja" pędzla Canaletta w gabinecie Drawicza. Nagroda za debiut reżyserski na FPFF w Gdyni (1986) dla Andrzeja Domalika, reżysera filmowego i teatralnego.