„Żar” jest namacalnym świadectwem szokującej rzeczywistości, która przestała być jedynie dystopijną wizją świata. Wbrew powszechnej opinii życie w Dubaju i całych Zjednoczonych Emiratach Arabskich, kojarzące się z luksusem i wygodą, naznaczone jest pogłębiającymi się ekstremalnymi nierównościami, krzywdą i ubóstwem. Jacqueline Zünd odsłania przed widzami pełen skrajności świat, w którym uprzywilejowane elity żyją w sterylnych, klimatyzowanych wnętrzach, a biedni mierzą się z odczuwalnymi temperaturami dochodzącymi w ekstremalnych przypadkach do 80 stopni Celsjusza. W tym filmie żar pulsuje, oblepia i wychodzi z kinowego ekranu. Wibruje i osacza – podobnie jak wiszące w powietrzu napięcie na tle klasowym, charakterystyczne chociażby dla filmów Michela Franco. To współczesny dokumentalny „Mad Max”, w którym woda jest nową walutą, a odpowiednikiem samochodowych pościgów po pustyni – nie mniej ryzykowne przejazdy prekaryjnych dostawców jedzenia kursujących po metropolii rachitycznymi skuterami.
Tadeusz Strączek