O filmie Tarra pisano:
Koronne przedsięwzięcie wielkiego indywidualisty końca wieku, tworzącego hipnotyczne, alegoryczne filmy bez skrótów narracyjnych (...). W tej wizji dantejskiego labiryntu piekła na ziemi, z ludźmi wirującymi w zamkniętej pętli czasu w kręgu złudnych nadziei, Irimiás jest wodzirejem krainy bez Boga, gdzie nie ma już dzwonnic. Tarr wyraźnie unika dopowiedzeń - może z wyjątkiem jednej sceny, gdy zdjęty chwilowym lękiem złoczyńca pada na kolana przed zrujnowanym kościołem, miejscem śmierci Estike - lecz metafizyczny wymiar jego dzieła jest oczywisty, a Irimiása uznać można za jedną z najlepszych współczesnych personifikacji szatana.
Adam Garbicz, Szatańskie tango, Światowa encyklopedia filmu religijnego
W "Szatańskim tangu" Krasznahorkai jak nikt inny pokazał zupełną degrengoladę społeczeństwa zmulonego nudą i beznadzieją prowincji, smutkiem komunizmu i klęską "gospodarki niedoboru", nędzą zapomnianej przez Boga i Pierwszego Sekretarza wsi gdzieś w odmętach puszty. Świata, o którym pamięta jedynie właśnie Szatan, bo to jego królestwo. Świata, w którym, zapijając się palinką, ludzie balansują pomiędzy rozpaczą a nadzieją na ucieczkę z tego najniższego piekielnego kręgu, czekając na obiecanego Mesjasza, który zamiast wyprowadzić ich z domu niewoli, okazuje się być zwykłym hochsztaplerem. (...) Z "Szatańskiego tanga" Béla Tarr, niebywały zupełnie reżyser, podobnie jak Krasznahorkai w literaturze, całkowicie osobny na tle światowej kinematografii, trudno porównywalny z jakimkolwiek innym artystą, zrobił filmowe arcydzieło pod tym samym tytułem.
- Krzysztof Varga, Wojna końca świata, Tygodnik Powszechny, 07.11.2012
Część pierwsza: 2 godziny 25 minut
I. Wieść, że nadchodzą
II. Zmartwychwstaniemy
III. Coś wiedzieć
(przerwa: 20 minut)
Część druga: 2 godziny 10 minut
IV. Rzecz pająka I
Poczerniała ósemka
V. Rozpada się
VI. Rzecz pająka II
Diabelskie cycki, szatańskie tango
(przerwa: 20 minut)
Część trzecia: 2 godziny 50 minut
VI. Irimiás wygłasza mowę
V. Perspektywa, jeśli z naprzeciwka
IV. Iść do nieba? Śnć?
III. Perspektywa, jeśli od tyłu
II. Tylko kłopoty, tylko praca
I. Koło się zamyka
Mateusz Demski - dziennikarz, krytyk filmowy, filmoznawca. Publikował m.in. w „Przekroju”, „Przeglądzie”, a także w serwisach internetowych Dwutygodnik.com, Onet.pl, NOIZZ, Newonce i Mint. Gościnnie pisze na łamach „Gazety Wyborczej”, miesięcznika „Kino”, czasopisma „Ekrany” i wielu innych tytułów