Zakup biletów na ten seans możliwy jest poprzez stronę festiwalu Timeless:
Uwaga: nastąpi przekierowanie na stronę https://timelessfilmfestival.pl/
We Włoszech końca lat 60. i początku lat 70. słowo było bronią. Słowem się dowodziło, protestowało, przekonywało, argumentowało. Wychodzące na place pokolenie powojennego wyżu miało przede wszystkim słowo, by krytykować „stare” i budować „nowe”. Elokwencja, rzeka słów, porywała wszystko. Moda na długie tytuły filmowe była tego wymownym symptomem – także w nurcie giallo: Dlaczego te dziwne krople krwi na ciele Jennifer?, Twój występek to zamknięty pokój i tylko ja mam klucz, Krótka noc szklanych lalek, Ciała noszą ślady przemocy seksualnej – i wiele innych. Potem jednak nastąpił odwrót, przeciwny nurt: Suspiria, Tenebre, Inferno, Trauma, Phenomena. Od drugiej połowy lat 70. świat zaczynał się powoli zmieniać: fala narkotyków, osamotnienie, coraz bardziej drapieżna kultura rywalizacji, zabawa jako ucieczka. Film Argenta z 1976 roku można też odczytać w takim właśnie kluczu. Suspiria jest arcydziełem stylu, otwierającym nową fazę giallo – całkowicie zdominowaną przez wymiar paranormalny. Argento podsuwa tu widzowi pewną refleksję: wszyscy ryzykujemy, że staniemy się ofiarami rzeczy. Przedmiotów. Form. Materii. Nazwij to: towarów. Cała szkoła tańca przypomina domek Barbie, w którym rozgrywa się okrutna gra – jednocześnie piękna i pociągająca. Jakby ktoś nam szeptał do ucha: „Zabawmy się w nią razem!” Każdy ma swój pokoik, swoje zabawki, swoje wizje. Każdy sam.
EN
A dark fairy tale of giallo cinema par excellence – does it really need an introduction? “Suspiria is a masterpiece; it’s just a pity that from time to time someone speaks in it,” one critic famously remarked. In Italy of the late 1960s and early 1970s, words were a weapon. People argued, protested, persuaded, and mobilised through language. The postwar generation that filled the streets relied above all on words to challenge the “old” and imagine the “new.” Eloquence – an unstoppable torrent of speech – seemed to sweep everything along with it. The fashion for long, elaborate film titles was a telling symptom of the time, particularly in giallo: The Case of the Bloody Iris, Your Vice Is a Locked Room and Only I Have the Key, Short Night of Glass Dolls, Torso (It. I corpi presentano tracce di violenza carnale) – and many others. Then came the reversal: Suspiria, Inferno, Tenebre, Phenomena, Trauma. From the mid-1970s onward the world began to shift – towards drugs, isolation, an increasingly ruthless culture of competition, and entertainment as a form of escape. Argento’s 1976 film can also be read in this light. Suspiria is above all a masterpiece of style, opening a new phase of giallo dominated by the paranormal. Argento seems to suggest that we all risk becoming victims – not of people, but of things: objects, forms, matter. Call them what they are – commodities. The entire dance academy resembles a dollhouse in which a cruel game unfolds, both beautiful and seductive. As if someone were whispering in our ear: „let’s play together.” Everyone has their own room, their own toys, their own visions. Everyone alone.
Stanisław Bardadin