Gdy René po raz pierwszy trafia za kratki, pada mur berliński. Przez kolejne 20 lat z więziennej celi obejrzy transmisję z rozpadu Czechosłowacji, ataki z 11 września i wejście Czech do Unii Europejskiej. Wszystkie wyroki dostaje za drobne i większe kradzieże. Pytany o powody, odpowiada: „Nie miałem wyboru”. Tatuaż „FUCK OF PEOPLE” na szyi sugeruje pewne oderwanie od społecznych norm, ale Rene jest przekonany, że to społeczeństwo odrzuca jego. Reżyserka Helena Třeštíková czasem z niedowierzaniem (ale zawsze delikatnie) dopytuje zza kadru, ciekawa intencji swojego bohatera. I choć René napisał na przestrzeni lat kilka książek o swoich doświadczeniach i refleksjach, przez cały ten czas wydaje się nie rozumieć, dlaczego jego życie wciąż toczy się przede wszystkim za murami więzienia. Třeštíková konfrontuje go i próbuje zrozumieć, a sam film pozostaje jednym z najważniejszych dokumentów obserwacyjnych w historii czeskiej kinematografii. Dzięki przekroczeniu granicy pomiędzy bohaterem a twórcą oraz wieloletniemu procesowi kręcenia, udaje jej się złapać tak ważny w kinie dokumentalnym moment zawieszenia pomiędzy szczerością a performansem.
Jan Lubaczewski