Film rekonstruuje intymny obraz życia i straty, przemijania i pamięci, pokazując sens dokumentowania rzeczywistości zarówno z osobistej perspektywy twórcy, jak i uniwersalnego odbioru widza. W tle przewija się historia próby fabularnej adaptacji kultowego filmu reżysera „Sherman’s March”, co dodatkowo skłania do refleksji nad związkiem pamięci, sztuki i procesu twórczego. Film opowiada o tym, jak obrazy i wspomnienia kształtują naszą pamięć i w jaki sposób mierzymy się z żałobą. Pokazuje również, że tworzenie filmu może stać się wyjątkowym narzędziem do rozliczania się z własną biografią.
A cinematic reflection on time, memory, family relationships, and the art of filmmaking. After the sudden death of his son Adrian, the director revisits archival material – home recordings from different stages of their lives, including footage of his son and shared family moments – to reflect on how the camera built their bond while his son was alive and how it defines it now, after his passing. The film reconstructs an intimate portrait of life, loss, impermanence, and memory, highlighting the significance of documenting reality from both the personal perspective of the creator and the universal perspective of the viewer. In the background, it references the attempted narrative adaptation of the director’s iconic film “Sherman’s March”, prompting further reflection on the relationship between memory, art, and the creative process. The film shows how images and memories shape our recollection and how we confront grief, demonstrating that filmmaking can become a profound tool for coming to terms with one’s own life story.