Laci jest w wojsku, zaś jego żona, Iren, pracuje w masarni i musi znosić codzienne przytyki i pogardę swych teściów. Upokorzona i doprowadzona na skraj wytrzymałości, bezskutecznie próbuje przesunąć swe nazwisko bliżej początku miejskiej listy oczekujących na przydział mieszkania. Po powrocie Laciego napięcie między obojgiem małżonków i potworne kłopoty finansowe jeszcze bardziej komplikują sytuację...
Pierwszy film Tarra, „Ognisko zapalne”, utrzymany jest w konwencji filmu dokumentalnego. Ten nasycony poetyką cinéma vérité, zagrany przez nieprofesjonalnych aktorów obraz, węgierski reżyser nakręcił w wieku zaledwie 22 lat, kiedy dopiero co dostał się do szkoły filmowej. Jego debiut węgierscy krytycy uznali najlepszym filmem roku.
Jednym z najciekawszych aspektów „Ogniska zapalnego” było niezwykłe podobieństwo jego konstrukcji do filmów Fassbindera powstałych siedem czy osiem lat wcześniej, choć Tarr nie widział żadnego filmu Fassbindera przed 1982 rokiem. To dowód na to, że twórcy filmowi o podobnych zainteresowaniach mogą dojść do tych samych rozwiązań, chociaż znajdują się w różnych częściach świata i nie mają na siebie bezpośredniego wpływu. Sposób, w jaki obaj reżyserzy opisywali otoczenie, był jednocześnie teatralny i naturalistyczny, ich bohaterowie banalni, a zarazem niezwykli dzięki swym cierpieniom, impulsom, namiętnościom i zachciankom. Epatowali dramatycznym aspektem naturalistycznych sytuacji do tego stopnia, że aż stawały się nierzeczywiste. Tarra interesowało to samo, co Fassbindera: dostrzeganie duchowego źródła uniwersalnego dramatu w zupełnie banalnych postaciach, zdeterminowanych przez swoje otoczenie.
Natychmiast po ukończeniu filmu „Ognisko zapalne” reżyser został przyjęty do grupy filmowców określających się jako Szkoła Budapeszteńska, która wkrótce oparła swoje założenia na stylu Tarra, wyróżniającego się wśród nich największą oryginalnością i talentem.
katalog MFF Nowe Horyzonty, 2004