Z typowym dla siebie łobuzerskim wdziękiem Broomfield bierze na celownik Margaret Thatcher – jedną z ikonicznych postaci Zimnej Wojny, która zapisała się w pamięci Brytyjczyków jako bezwzględna zwolenniczka twardej ręki w polityce. Reżyser, tradycyjnie zaopatrzony w słuchawki i mikrofon na tyczce, usiłuje na wszelkie sposoby przebić się przez zastępy sekretarzy, ochroniarzy i specjalistów od wizerunku, by uzyskać od Żelaznej Damy odpowiedź na kilka niewygodnych pytań. Odbija się od ściany, ale z niepowodzenia potrafi uczynić atut: w charakterystycznym dla siebie stylu (kopiowanym później przez twórców, takich jak Michael Moore czy Louis Theroux), Broomfield włącza do filmu proces realizacji – i samego siebie. Wyrzucany przez drzwi, wraca oknem, by z beztroską lekkością przywodzącą na myśl montypythonowskie skecze dręczyć byłą premier pytaniami o korupcyjny skandal, w którym główną rolę odgrywa jej syn. Portret niedostępnej protagonistki ostatecznie powstaje z wypowiedzi osób z jej otoczenia – sąsiadów, kolegów ze szkoły, byłych współpracowników – a nawet… fryzjerki.
Konrad Wirkowski