Wychodzimy z założenia, że kino to nie tylko rozrywka, ale przede wszystkim zwierciadło, w którym możemy się przejrzeć. Zamiast pytać wyłącznie o to, o czym opowiada film, wspólnie sprawdzimy, jakie emocje w nas porusza, jakie pytania wywołuje i co może powiedzieć o nas samych.
Grudniowe spotkanie będzie kolejną okazją do uważnego przyjrzenia się własnym emocjom i doświadczeniom poprzez filmową opowieść.
Wydarzenie obejmuje wprowadzenie (10 min), projekcję filmu oraz spotkanie po seansie z gościem specjalnym - Romanem Gutkiem.
Spotkanie poprowadzi prof. Tomasz Ochinowski.
Opis filmu:
„Kino Muranów” jest jednym z filmów francuskiego cyklu dokumentalnego Mityczne kina / Mythical Movie Theaters opowiadającego historie inspirowane kinami na całym świecie.
Najważniejszym bohaterem filmu jest samo kino Muranów. Reżyserka traktuje je nie tylko jako miejsce projekcji filmowych, ale jako przestrzeń pamięci, zbudowaną na ruinach dawnej żydowskiej dzielnicy Warszawy i terenu getta. Film opowiada równocześnie historię kina, Warszawy, polskiej kinematografii i pamięci o Zagładzie.
Bardzo ważny jest też osobisty wymiar dokumentu. Olga Prud’homme Farges ujawnia, że jej rodzice poznali się właśnie w Kinie Muranów w 1961 roku — młody Francuz spotkał tam przypadkiem młodą Polkę. Ta historia staje się emocjonalną osią filmu i punktem wyjścia do refleksji o tym, jak miejsca wpływają na ludzkie losy.
Formalnie film odchodzi od klasycznego dokumentu historycznego. Reżyserka rezygnuje z tradycyjnych „gadających głów” i wywiadów, prowadzi narrację własnym głosem, wykorzystuje archiwalne fotografie, fragmenty filmów i materiały historyczne, buduje atmosferę bardziej eseju filmowego i medytacji o pamięci niż reportażu.
Wizualnie dokument łączy współczesne zdjęcia Muranowa z materiałami archiwalnymi, tworząc melancholijną, elegijną atmosferę. To kino bardziej kontemplacyjne niż informacyjne — bliskie filmowemu esejowi Chrisa Markera czy dokumentom o pamięci i przestrzeni.
Film miał premierowe pokazy festiwalowe w 2025 roku, m.in. na Il Cinema Ritrovato w Bolonii, a w Polsce był prezentowany podczas Timeless Film Festival Warsaw oraz w programie MFF Nowe Horyzonty we Wrocławiu.
Olga Prud’homme Farges, reżyserka, o filmie:
Zawsze czułam, że kino ma moc zachowywania tego, co pamięć próbuje wymazać.
Kino Muranów jest miejscem, w którym to napięcie staje się widoczne. Zbudowane na ruinach dawnej żydowskiej dzielnicy Warszawy, niesie w sobie warstwy pamięci - nieobecności, zniszczenia i odbudowy. Dla mnie nie jest tylko kinem, lecz przestrzenią, w której przeszłość i teraźniejszość współistnieją, a obrazy przechowują ślady istnień, których już nie ma. Jednocześnie to właśnie tutaj zaczyna się moja własna historia. W 1961 roku moi rodzice spotkali się tu przypadkiem. Ich spotkanie - kruche i nieoczekiwane - stało się początkiem mojego życia. Ta osobista nić prowadzi mnie z powrotem do tego miejsca, nie tylko po to, by opowiedzieć jego historię, lecz by zrozumieć, jak głęboko nasze życie kształtowane jest przez przestrzenie, w których żyjemy.
W tym filmie chciałam poruszać się między historią zbiorową a intymną pamięcią. Pracuję z materiałami archiwalnymi — fotografiami, fragmentami filmów, śladami przeszłości — nie jako z zamkniętymi dokumentami, lecz jako żywymi obrazami. Poprzez delikatny ruch i dźwięk próbuję przywrócić je teraźniejszości, sprawić, by ponownie wybrzmiały.
Zrezygnowałam z klasycznych wywiadów. Zamiast tego prowadzę film własnym głosem, przechodząc między obserwacją a osobistą refleksją. Dzięki temu powstaje przestrzeń jednocześnie historyczna i emocjonalna, w której widz może doświadczać filmu nie tylko jako opowieści, lecz jako rozwijającej się pamięci.
Muranów staje się tu zarówno świadkiem, jak i bohaterem — miejscem, w którym kino nadal mówi, pamięć trwa, a nawet najbardziej osobiste historie są nierozerwalnie związane z historią.