Typowe dla twórczości Jashi perfekcyjnie skomponowane kadry odsłaniają przed nami prowincjonalny mikrokosmos podupadłego hotelu, który zapewne nigdy nie przeżył swoich lat świetności. Ceglany budynek pamiętający czasy dyktatury proletariatu przywodzi na myśl osiadły na mieliźnie statek. Pijacy piją, hazardziści bezgłośnie tańczą w objęciach jednorękich bandytów, wentylatory mielą stojące powietrze. Życie toczy się powoli: wszyscy niby na coś czekają, ale co właściwie miałoby się wydarzyć? Do bólu stylowe wnętrza malowniczo rozpadającego się budynku ożywają na moment za sprawą politycznej agitacji. Na fasadzie pojawiają się plakaty i flagi. Ale chwilowy zamęt szybko się kończy, slogany cichną, plakaty odklejają się od ścian. Bakhmaro na powrót pogrąża się w estetycznie wyrafinowanej nostalgicznej zadumie.
Konrad Wirkowski