Poza kontaktami z pacjentami nie potrafi jednak stworzyć jakiejkolwiek stabilnej więzi z innym człowiekiem. Jego znajomi to między innymi malarz-alkoholik, uzależniony od narkotyków podlotek i młoda kobieta, w której się zakochuje, z którą się żeni, i którą następnie zdradza.
Tarr zrealizował „Outsudera”podczas studiów w Budapeszteńskiej Akademii Sztuki Teatralnej i Filmowej. W swoim drugim filmie reżyser rozwinął wiele pomysłów, które pojawiły się w jego debiucie. Praca kamery przywołuje skojarzenia z filmem dokumentalnym, uważnie przyglądającym się swoim bohaterom. Tarr próbuje uchwycić życie, jakim ono jest - ogranicza ingerencje zarówno na planie, jak i podczas montażu, pozwalając trwać dialogom, długo i spokojnie obserwując postaci (odtwarzane przez profesjonalnych aktorów, z którymi reżyser pracuje po raz pierwszy i amatorów).
W „Outsuderze” Tarr konsekwentnie i często używa zbliżeń. Ogranicza dzięki nim przestrzeń kadru, ale także przestrzeń, w której poruszają się jego bohaterowie. W ten sposób sugestywnie buduje klaustrofobiczny świat małego miasteczka, ale przede wszystkim wewnętrznego życia zamieszkujących go ludzi - poddających się ograniczeniom zewnętrznym, a także własnym frustracjom i słabościom.
Ten chyba najbardziej realistyczny obraz Tarra jest jego pierwszym z zaledwie dwóch filmów nakręconych w kolorze (drugi to „Jesienny almanach”).
katalog MFF Nowe Horyzonty, 2004