Para z dwójką dzieci żyje w jednym z wygodnych apartamentów ogromnego podmiejskiego kompleksu mieszkalnego. On pracuje jako inżynier w nowoczesnej fabryce. Ona zajmuje się domem. Pomimo idealnych warunków mieszkaniowych, ich życie jest klaustrofobiczne. Mają problemy z seksem, partnerstwem, nawiązaniem kontaktu...
„Ludzie z prefabrykatów”, trzeci film Tarra, był jednocześnie pierwszym filmem, w którym reżyser świadomie odwołał się do struktury dzieł Fassbindera. Opowiadał o pustej i narastająco upiornej w swym banale codzienności dwojga młodych ludzi. Inaczej niż do tej pory zatrudnił aktorów zawodowych, choć narzucił im styl gry właściwy amatorom, decydując się, by większość dialogów była improwizowana. Chciał, by odgrywanie ról było dla aktorów doświadczeniem takim samym, jak wydarzenia z ich własnego życia, by cechował je taki sam autentyzm. Być może nie bez znaczenia pozostawał fakt, że dwójka głównych aktorów była małżeństwem.
Podobnie jak w innych filmach Tarra punktem wyjścia jest ta sama bolesna sytuacja: ludzie skazani na małą przestrzeń robią sobie z życia piekło. Ale to nie przymus dzielenia pokoju i brak możliwości ucieczki czyni z nich potwory. Przeciwnie, byli potworni od zawsze, i dlatego ten brak przestrzeni jest nie do zniesienia. Wszyscy są tu w tej samej mierze oprawcami co ofiarami. Obszerny, naturalistyczny opis otoczenia stanowił w „Ludzie z prefabrykatów” kontrapunkt dla nasyconej dramatyzmem atmosfery. Napięcie, które wytwarza wyobcowany, klaustrofobiczny świat młodej pary, jest bez przerwy rozładowywane obrazem ich środowiska i przypadkowych codziennych sytuacji.
katalog MFF Nowe Horyzonty, 2004