Czy widzieliście kiedyś film, w którym występują mówiące gołębie? Najlepszy dokument tegorocznego Berlinale bezceremonialnie wywraca nasze wyobrażenia dotyczące tego gatunku. Surrealizm miesza się tu z zaangażowanym kinem społecznym, a punkowa energia z depresyjną refleksją. Opowiadając historię uzależnionego brata w kryzysie bezdomności, Pepa Lubojacki ujawnia najtrudniejsze rodzinne tajemnice, kreśląc przy okazji obraz dorastania w czasach transformacji. Rodzinne archiwa dosłownie ożywają, ukazując świat, w którym wszystko było tak nowe i ekscytujące. W którym momencie wymarzona wolność stała się ciężarem, a życie drogą przez mękę, bez szans na happy end? Nie oszczędzając samej siebie, autorka zadaje kluczowe pytania. Kiedy akceptacja oznacza obojętność? Do jakiego stopnia twórca jest odpowiedzialny za swojego bohatera? I ile kosztuje dziś wolność?
Konrad Wirkowski