Wideo Blues

Dwa głosy, kobiecy i męski, komentują stare nagrania wideo. Wakacyjne filmy rodzinne z przełomu lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych – krzykliwe kolory, troje dzieci, ojciec ukryty za kamerą („można go poznać tylko przez to, co filmował, jak kadrował, czemu poświęcał uwagę”) i pochmurna matka, która zdaje się unikać obiektywu. Później pojawią się także nagrania osobiste, wręcz intymne – ich autorką jest reżyserka filmu i właścicielka kobiecego głosu, Emma Tusell, wcześniej widziana jako dziecko. Z zawodu przede wszystkim montażystka (m.in. znanej z polskich kin „Magical Girl” Carlosa Vermuta), odbywa podróż w przeszłość swojej rodziny poprzez pracę na prywatnym archiwum, analizę, przewijanie, cięcie, i sklejanie na nowo starych taśm. Jej film nie udziela jednak prostych odpowiedzi – jest raczej ciągłym procesem, próbą zrozumienia siebie, ale z myślą o przyszłości, zarówno starych, jak i nowych więzach rodzinnych.

Suggestive and mysterious images recorded with a domestic camera in the late 1980s. Two voices, one female and the other male, argue about their meaning and do not seem to agree. Emma reviews her family history to try to piece together the lives that are still a mystery to her. In this review she will confront the ghosts of her past and make the viewer a voyeur accomplice in her intimacy. But... who is that voice that confronts her and why will it end up being so important in this story?

Na ekranie

Newsletter

(raz w tygodniu)