Rentgen rodzinny

Historia teherańskiej rodziny opowiedziana za pomocą fotografii, materiałów archiwalnych, listów i głosów.  Matka reżyserki wyszła za mąż za... fotografię jej ojca. Studiował radiologię w Szwajcarii – a dla kobiety małżeństwo było wówczas obowiązkowe, aby mogła przylecieć i zamieszkać w Europie. Z jej religijnymi wychowaniem, życie w obcym kulturowo kraju było wyzwaniem – grzech czaił się na każdym kroku. Ojciec pochodził z liberalnej i świeckiej rodziny. Był miłośnikiem kultury, sztuk pięknych i muzyki klasycznej. Matka nigdy nie rozumiała, jak mógł cenić obraz przedstawiający nagie ciała. Po narodzinach dziecka rodzina Firouzeh wraca do Teheranu, gdzie wkrótce wybucha rewolucja, która wywraca wszystko do góry nogami.

Matka znajduje nową tożsamość i odkrywa ważną dla siebie przestrzeń: zostaje działaczką religijną, dyrektorką szkoły i przechodzi szkolenie wojskowe. Ojciec siedzi cicho na swoim ulubionym krześle w domu i słucha Bacha. Rodzina zostaje podzielona, co dla małej dziewczynki, przyszłej reżyserki jest trudne i bolesne. Film o tożsamości skonstruowanej poprzez irańską walkę między tradycją a modernizację, w którym rodzinny dom staje się metaforą zmian i procesów w całym społeczeństwie.

My mother married my father’s photograph in Tehran. He was studying radiology in Switzerland, and for my mother to come and live with him, marriage was obligatory. For my mother, with her religious background, living in Europe was a challenge. Sin was everywhere. My father came from a liberal and secular family. He was a lover of culture, fine arts, and classical music. My mother never understood how he could treasure a painting depicting nude bodies. After I was born, we moved from Switzerland back to Tehran. Shortly after, the Revolution happened and changed everything upside down. My mother found a new identity, an important space for herself: She became a religious activist, school principal, and did military training. My father sat quietly in his favorite chair at home and listened to Bach. In our house, there was no more card playing or red wine. My mother’s prayer mat, and my prayer mat, were placed next to each other in the living room, by the window. Photographs of women without hijab were ripped apart. My mother censored the past – while my father dreamt of a different future. I was torn between my two parents. Our family was split. For a little girl, it was difficult and painful. As my identity developed, I carried both of them inside me. I still do, to this day. I am the result of Iran’s struggle between tradition and modernization. My story is told through photographs, archive footage, letters and voices. Our home in Tehran becomes a metaphor of the shifts in our family, hence in modern Iranian society.

 

Na ekranie

Newsletter

(raz w tygodniu)