Dwie minuty do północy

Grupa aktorek zbiera się na scenie. Wcielają się w rząd fikcyjnego państwa, złożony wyłącznie z kobiet. W kontekście gróźb ze strony wrogiego mocarstwa, które właśnie pręży swoje nuklearne ramię, kobiecy rząd ustanawia Pokój Porozumienia – jako odwrotność Pokoju Wojny z „Doktora Strangelove’a”. W decyzji jak odpowiedzieć na groźby, i czy kontynuować rozbrojenie swojego państwa, zasięgają rady ekspertek – prawdziwych specjalistek od obronności, żołnierek, prawniczek, aktywistek na rzecz pokoju i polityczek – które dołączają do aktorskiego zespołu na scenie. Dyskutują o wojnie, bezpieczeństwie i nierówności, a ich debata rozciąga się od globalnego kryzysu zdominowanej przez mężczyzn rzeczywistości, po katastrofę klimatyczną i nuklearny wyścig zbrojeń w oparach toksycznej męskości. Tymczasem – równolegle do ich zmagań – napięcie w relacjach z wrogim imperium tylko narasta. Na czele tego kraju stoi człowiek z obsesją rozmiaru swojej rakiety, który bardzo chce udowodnić światu, że jego Wielki, Czerwony Guziczek dobrze działa.

„Dwie minuty do północy” to ostatni etap czteroletniego, interdyscyplinarnego projektu Yael Bartany. Włączając materiały filmowe nagrane w czasie eksperymentalnych spektakli w Aarhus, Berlinie i Filadelfii, film staje się jego syntezą, podsumowaniem idei, obrazów i działań. Poprzez umiejscowienie uczestniczek w fikcyjnej ramie oraz zderzenie fantastycznego scenariusza z prawdziwymi improwizowanymi debatami, projekt fantazjuje / marzy o / bada możliwość: co by było, gdyby to kobiety rządziły światem?

A group of actors gather on a stage, ready for their performance. They are playing the all-female government of an imaginary nation. In light of the looming threat posed by an enemy country which is increasing its nuclear stockpiles, the government assembles in its Peace Room—so named as an inversion of Dr. Strangelove’s War Room, because here peace is preferable to war. In deciding how to respond, and in considering whether to proceed with their plans for unilateral disarmament, the government consults with female experts—real-life specialists, defence advisers, soldiers, lawyers, peace activists, humanitarians and politicians—who join the actors on stage. As the women exchange ideas about war, security, and inequality, their discussion ranges across the global emergencies of our male-dominated reality, with climate change, toxic masculinity and the nuclear arms race rising to the fore. As they strive to reimagine international gender paradigms, tensions escalate with the enemy nation—the country’s leader is a man obsessed with the size of his rocket, and he seems determined to prove to the world that his big red button really does work.

“Two Minutes to Midnight” is the final stage of a four year transdisciplinary series by Yael Bartana. Incorporating footage recorded at experimental public performances in Aarhus, Berlin and Philadelphia, it presents a filmic synthesis of the series’ ideas, images and actions. By placing real-life participants within a fictional environment, and mixing scripted material with improvised discussions, the project explores what would happen if countries around the world were governed by women. Foreshadowing the real-life study that COVID-19 provided for this inquiry, the work examines the impact that female-led governments would have on the way that international crises are resolved, seeking to answer the ever-so pertinent question that forms the title of Bartana’s series: ‘What if Women Ruled the World?’

 

Na ekranie

Newsletter

(raz w tygodniu)